สนทนาปิดท้ายงานเสวนา “ฝันกลางไฟ…คนรุ่นใหม่มองไปข้างหน้า”  โดยพระไพศาล วิสาโล  เมื่อวันที่ ๑๕ มิถุนายน ๒๕๕๓  ณ หอศิลปกรุงเทพมหานคร

รายการวันนี้เริ่มต้นด้วยละครเรื่องมโนราห์ ซึ่งมีแก่นแกนอยู่ที่ความเป็นอื่น หรือพูดให้ถูกต้องกว่านั้น ก็คือเป็นเรื่องชะตากรรมของผู้ที่ถูกมองว่าเป็นอื่น ชะตากรรมของมโนราห์ก็ไม่ต่างกับชะตากรรมคนจำนวนมากในโลกนี้ที่เมื่อถูกมองว่าเป็นอื่น หรือไม่ใช่พวกเดียวกับคนส่วนใหญ่ ก็มักจะมีอันเป็นไป สถานการณ์ในโลกปัจจุบันรวมทั้งในบ้านเมืองของเราเวลานี้ ไม่ว่ากรณี ๓ จังหวัดชายแดนภาคใต้ก็ดี หรือกรณีเหตุการณ์ความรุนแรงที่เพิ่งผ่านไปก็ดี ล้วนเกี่ยวข้องกับ ชะตากรรมของผู้ที่ถูกมองว่าเป็นอื่น หรือถูกมองว่าแตกต่างจากคนส่วนใหญ่ เช่น มีศาสนาแตกต่าง มีชาติพันธุ์แตกต่าง หรือว่ามีความคิดเห็นที่แตกต่าง

ความแตกต่างทางด้านสีเสื้อ ที่จริงก็คือภาพสะท้อนของความแตกต่างทางด้านความคิดเห็น อุดมการณ์ และทัศนคติ ซึ่งเกี่ยวข้องกับความแตกต่างในสถานะทางเศรษฐกิจและสังคมด้วย เวลาเรามองเห็นคนอื่นที่แตกต่างจากเรา ถ้าหากเรามีความใจกว้าง ความแตกต่างนั้นก็จะไม่เป็นปัญหา แต่เมื่อความแตกต่างนั้นเกิดขึ้นภายใต้บรรยากาศหรือวัฒนธรรมที่ไม่มีขันติธรรม คนที่แตกต่างนั้นก็จะถูกมองว่าเป็นคนอื่น คนแตกต่างก็จะกลายเป็นคนผิดหรือกลายเป็นส่วนเกินไปได้อย่างง่าย ๆ ทั้งที่ความแตกต่างนั้นเป็นส่วนเสี้ยวเล็ก ๆ ของความจริงในภาพรวม เพราะว่าคนเราไม่ได้มีแค่ความต่าง แต่ยังมีความเหมือนหลายประการ อย่างมโนราห์ที่ถูกมองว่าแตกต่างจากคนอื่นก็เพราะว่ามีปีกมีหาง ทั้งๆที่เธอมีหลายอย่างหรือเกือบทุกอย่างเช่นเดียวกับมนุษย์ แต่เป็นเพราะผู้คนชอบมองที่ความต่างมากกว่าความเหมือน มโนราห์ก็เลยถูกรังเกียจเหยียดหยาม

สังคมไทยจะต้องมีขันติธรรมกันให้มากขึ้นเพื่อเราจะได้ยอมรับความต่างกัน ถ้ามีขันติธรรมแล้วใจจะกว้างจนกระทั่งมองเห็นความเหมือนได้ด้วย คนเรามีธรรมชาติที่มองเห็นความต่างมากกว่าความเหมือน อาตมามีเพื่อนคนหนึ่งเป็นชาวอเมริกันแต่งงานกับชาวญี่ปุ่น ลูกสาวของเขาชื่ออรุณา อรุณาเวลาไปเรียนโรงเรียนญี่ปุ่น เพื่อนญี่ปุ่นก็บอกว่าอรุณาเป็นอเมริกัน เวลาอรุณาไปอเมริกา ญาติๆ ของพ่อซึ่งเป็นอเมริกันก็บอกว่าอรุณาเป็นญี่ปุ่น ญาติๆ ของพ่อไม่สามารถมองเห็นความเป็นอเมริกันของอรุณาได้ เช่นเดียวกับที่เพื่อนชาวญี่ปุ่นไม่สามารถมองเห็นความเป็นญี่ปุ่นของอรุณาได้ นี่คือความจริงที่เราจะต้องรู้เท่าทัน ถ้าเราไม่รู้เท่าทันเราก็จะเห็นแต่ความต่างแล้วมองข้ามความเหมือน

แต่ถ้าหากเรามีขันติธรรมเพียงพอ แม้จะเห็นความต่างก็ไม่เป็นปัญหา คนที่คิดต่างจากเราไม่จำเป็นต้องคิดผิด แต่ทันทีที่เราขาดขันติธรรมเราก็จะมองเห็นคนที่คิดต่างจากเราว่าเป็นคนผิด เราต่างหากที่ถูก แต่มันจะไม่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายถ้าไม่มีอีกสิ่งหนึ่งเข้ามาซ้ำเติม นั่นคือการมองว่า คนผิดมีสิทธิ์เป็นศูนย์ ไม่ว่าจะผิดทางศีลธรรมหรือผิดกฎหมาย ก็ถือว่ามีสิทธิ์เป็นศูนย์ทั้งนั้น หมายความว่าเราซึ่งเป็นคนถูกจะทำอย่างไรกับเขาก็ได้ เขาไม่มีสิทธิ์ใด ๆแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะมีชีวิต สิทธิ์ที่จะได้รับความยุติธรรม สิทธิ์ที่จะได้รับความเมตตากรุณา ไม่มีแม้กระทั่งสิทธิ์ที่จะได้พวงหรีดในยามที่เขาเสียชีวิตไป

ทำไมเราถึงวางพวงหรีดกับตึกที่ถูกเผา ก็เพราะเรามองว่าตึกมันไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ถูกเผา เราจึงเห็นใจ แต่เราไม่ให้พวงหรีดแก่คนที่ตายระหว่างการชุมนุม ก็เพราะเรามองว่าเขาเป็นคนผิด จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะได้พวงหรีดหรือความรู้สึกเห็นใจจากเรา นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองของเรา ซึ่งอาตมาเรียกว่าเป็นความคิดแบบอำนาจนิยมทางศีลธรรม หมายความว่าทันทีที่เราติดสินว่าใครผิด เรามีสิทธิ์จะใช้อำนาจกับเขาอย่างไรก็ได้ ผู้ต้องหาฆ่าข่มขืนเมื่อมาทำแผนประกอบคดีก็จะถูกรุมประชาทัณฑ์จนตายคาตีน คนที่ประชาทัณฑ์นั้นไม่ถือว่าผิดเพราะว่าผู้ต้องหาฆ่าข่มขืนนั้นมีสิทธิ์เป็นศูนย์ ผู้ค้ายาก็มีสิทธิที่จะถูกวิสามัญฆาตกรรมหรือฆ่าตัดตอน โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการยุติธรรม เพราะว่าพวกนี้มีสิทธิ์เป็นศูนย์ ความคิดนี้เมื่อแพร่ขยายไป ก็จะครอบคลุมกระทั่งว่า ใครที่ทำผิดกฎหมายแม้เพียงเล็กน้อย หรือว่าคิดผิดเพราะคิดต่างจากคนอื่น ก็มีสิทธิ์เป็นศูนย์ ใครที่บอกว่าคุณหญิงโมไม่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ ใครที่บอกว่าพ่อขุนรามคำแหงไม่ได้ทำศิลาจารึกหลักที่หนึ่ง คนนั้นก็จะต้องพบกับความเดือดร้อนเพราะจะถูกละเมิดสิทธิ์อย่างไรก็ได้

อันนี้คือทัศนคติที่แพร่หลายในสังคมไทย ถ้าเรามีทัศนคติอย่างนั้นก็จะมีความรุนแรงเกิดขึ้นไม่รู้จักจบสิ้น จำเป็นอย่างมากที่คนไทยต้องช่วยกันสร้างขันติธรรมให้เกิดขึ้นกับบ้านเมือง ถ้าเราเคารพความเห็นที่แตกต่างกันได้ก็จะดี แต่ถ้าเคารพความเห็นที่แตกต่างกันไม่ได้ อย่างน้อยก็ควรเคารพสิทธิที่จะเห็นต่าง สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน เคารพความเห็นต่างหมายความว่า นอกจากจะไม่ดูถูกความเห็นของเขาแล้ว ยังคิดว่าเขาอาจจะมีความคิดที่ดีมีประโยชน์ ควรสดับรับฟัง แต่ถ้าเราเห็นว่าความคิดของเขาไม่เข้าท่าเลย อย่างน้อยเราก็ควรจะเคารพสิทธิที่เขาจะเห็นอย่างนั้น ยอมให้เขาเห็นต่างจากเราได้ เหมือนกับที่วอลแตร์ นักปราชญ์ชาวฝรั่งเศส เคยพูดว่า ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของคุณ แต่ฉันก็จะยอมตายเพื่อปกป้องสิทธิที่คุณจะมีความเห็นนั้น คำพูดเช่นนี้มีมาสองร้อยกว่าปีแล้วแต่ว่ายังไม่สามารถเข้าสู่ความนึกคิดของคนไทยได้ เราจึงมีขันติธรรมน้อย เราจึงไม่มีความเคารพสิทธิที่จะเห็นต่างกันอย่างเพียงพอ ดังนั้นเราจึงควรช่วยกันเสริมสร้างสำนึกที่เคารพความเห็นต่างให้ได้

ถ้าหากว่าเรามีความใจกว้าง เราจะเห็นความจริงได้รอบด้านมากขึ้น และจะพบว่าคนที่คิดต่างจากเรานั้นมีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกับเรา จะว่าไปแล้วคนที่เราเห็นว่าต่างจากเรา เขาอาจจะต่างจากเราเพียงแค่ ๔-๕ อย่าง แต่มีอีก ๙๕ อย่างที่เหมือนกับเรา ละครที่เราได้ดูเมื่อตอนเปิดรายการน่าจะกระตุกใจเราว่า จริงๆแล้วเราได้เปิดใจกว้างที่จะเห็นความเหมือนมากกว่าความต่างหรือไม่ แต่ก็อย่างที่บอกแล้วว่าแม้จะเห็นต่างกัน แต่ถ้าเราเคารพสิทธิของเขาที่เห็นต่างจากเรา เคารพว่าคนที่เห็นต่างจากเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน เขามีสิทธิ์ที่จะได้รับความเห็นใจจากเราเหมือนกัน เขามีสิทธิ์ที่จะได้รับความเมตตาจากเราเหมือนกัน มันไม่เพียงแต่จะช่วยเขาเท่านั้น แต่จะช่วยเราด้วย คือช่วยลดความโกรธเกลียดในใจเรา และทำให้เราอยู่กับผู้อื่นได้อย่างผาสุก

อาตมาได้พูดถึงเรื่องความเห็นต่างโดยมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติของมนุษย์ แต่ในปัจจุบันมีเหตุปัจจัยต่างๆมากมายที่ทำให้เรามองเห็นแต่ความต่างกันมากขึ้น เพราะว่าเดี๋ยวนี้เรามองผู้คนผ่านสื่อ สมัยก่อนมีโทรทัศน์แค่สี่ห้าช่อง แต่ปัจจุบันมีโทรทัศน์เป็นร้อยช่อง ไม่นับเว็บไซต์อีกมากมาย แต่ละช่องแต่ละเว็บไซต์มีเฉดสีทางการเมืองแตกต่างกัน มีตั้งแต่ขวาสุดไปถึงซ้ายสุด ทุกวันนี้เราเลือกได้ว่าจะดูช่องไหนหรือเว็บไซต์ไหนที่มีเฉดสีทางการเมืองหรือความเห็นที่ตรงกับเรา สมัยก่อนเราเลือกไม่ได้ เพราะมีไม่กี่ช่อง แต่เดี๋ยวนี้มีทุกเฉดสีที่เราสามารถจะเลือกได้ และเรามักจะเลือกเฉดสีที่ตรงกับใจเรา แล้วก็ดูแต่ช่องนั้นอย่างเดียว ซึ่งทำให้ความคิดเราแคบลงๆ เพราะเรารับรู้แต่ความเห็นที่ไปในทางเดียวกัน ไม่ได้รับรู้ความคิดเห็นที่แตกต่างกัน หรือรับรู้ข้อมูลที่ขัดกับความเชื่อของเราเลย ยิ่งกว่านั้นการที่เราดูแต่โทรทัศน์ช่องเดียวก็จะทำให้เราเห็นอีกฝ่ายหนึ่งผ่านมุมมองของสื่อ ซึ่งเจือด้วยอคติตามเฉดสีทางการเมืองของช่องนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเราจะเห็นแต่ด้านลบหรือด้านที่เลวร้ายของอีกฝ่าย ทำให้อคติเพิ่มพูนขึ้น ทั้งที่ๆ เราอยู่ในยุคที่เรียกว่ายุคสารสนเทศ แต่สิ่งที่เรารับรู้กลับเจือด้วยอคติมากกว่าความจริง

น่าแปลกที่ว่ายุคโลกาภิวัตน์แม้ทำให้โลกเล็กลง ทำให้ผู้คนอยู่ใกล้กันมากขึ้น แต่ในอีกด้านหนึ่งมันกลับสร้างกำแพงระหว่างกัน ไม่ใช่กำแพงระหว่างกลุ่มชนเท่านั้น แต่เป็นกำแพงระหว่างบุคคลด้วย เช่น ระหว่างสามีกับภรรยา พ่อกับลูก พี่กับน้อง เพื่อนกับเพื่อน เพราะว่าดูโทรทัศน์คนละช่องคนละเฉดสี ทำให้มีความเห็นแตกต่างกันจนกลายเป็นคนละขั้ว จนเกิดความรู้สึกลบต่อกัน

นอกจากนั้นเงื่อนไขทางด้านเศรษฐกิจการเมืองยังทำให้ความแตกต่างระหว่างผู้คนขยายกว้างขึ้น แตกต่างทางผลประโยชน์ก็ดี แตกต่างทางวิถีชีวิตก็ดี ทั้งหมดนี้เป็นเหตุปัจจัยจากเศรษฐกิจการเมืองในยุคโลกาภิวัตน์ อาตมาพูดทั้งหมดนี้เพื่อชี้ให้เห็นเหตุปัจจัยต่าง ๆ ที่ทำให้เราเกิดช่องว่างและเห็นกันเป็นศัตรูมากขึ้นเพราะการที่เห็นแต่ความต่าง ในขณะที่เศรษฐกิจการเมืองก็ขยายความต่างนั้นให้กว้างมากขึ้น เช่นเกิดช่องว่างระหว่างคนชนบทกับคนเมือง คนชนบทจึงไม่เข้าใจคนเมือง และคนเมืองก็ไม่เข้าใจคนชนบท คนเสื้อเหลืองไม่เข้าใจคนเสื้อแดงและคนเสื้อแดงก็ไม่เข้าใจคนเสื้อเหลือง ชาวพุทธไม่เข้าใจชาวมุสลิมและชาวมุสลิมก็ไม่เข้าใจชาวพุทธ คนสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ก็ไม่เข้าใจคน๗๓ จังหวัดที่เหลือ ปัญหาเหล่านี้มีเหตุปัจจัยทั้งที่อยู่ในใจของเราและในโครงสร้างทางเศรษฐกิจการเมือง ซึ่งเราต้องรู้เท่าทันและควรพยายามช่วยกันเปลี่ยนแปลงแก้ไขเพื่อให้ช่องว่างและความแตกต่างลดน้อยลง น้อยลงทั้งในความเป็นจริงทางเศรษฐกิจการเมืองและน้อยลงในความรู้สึกนึกคิดหรือการรับรู้ของเรา

ถ้าเราช่วยกันทำความเข้าใจจนรู้เท่าทันเหตุปัจจัยเหล่านี้ทั้งที่อยู่ในใจเราและที่อยู่ในระบบที่ครอบงำเรา ก็จะทำให้ผู้คนมีความเข้าใจกันมากขึ้น ไม่จำเป็นต้องคิดเหมือนกัน แต่เข้าใจความรู้สึกนึกคิดและความทุกข์ของกันและกัน การที่จะปรองดองคืนดีท่ามกลางความแตกต่างทางผลประโยชน์และความคิดเห็นนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ไม่จำเป็นต้องมีผลประโยชน์เหมือนกัน หรือมีความคิดเหมือนกันก็ได้ ปรองดองแม้จะแตกต่างกันนั้นเป็นไปได้ แต่ต้องเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของกันและกัน สิ่งนี้จะช่วยให้เราร่วมกันสร้างสรรค์บ้านเมืองได้

เมื่อกี้เป็นการเสวนาของเยาวชนคนรุ่นใหม่ มีคนหนึ่งพูดว่าเหตุการณ์เดือนพฤษภาที่ผ่านมาเป็นประวัติศาสตร์ของคนรุ่นเรา อาตมาอยากจะให้เยาวชนคนรุ่นใหม่จดจำประวัติศาสตร์ตอนนี้ไว้ เพราะถ้าเราจดจำประวัติศาสตร์ตอนนี้และสรุปบทเรียนได้ เราจะเกิดจิตสำนึกที่จะช่วยป้องกันไม่ให้เกิดความรุนแรงในอนาคตได้ เหมือนคนรุ่นอาตมาที่เคยผ่านเหตุการณ์ ๑๔ ตุลา ๖ ตุลา และพฤษภาทมิฬ เราได้เห็นเหตุการณ์นองเลือดหลายครั้ง ทำให้ตระหนักว่าความรุนแรงไม่ใช่ทางออก และไม่ว่าจะโกรธเกลียดเพียงใด ในที่สุดเราก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้ จะเห็นได้ว่าทหารและคอมมิวนิสต์ที่เคยจับปืนไล่ล่าเข่นฆ่ากันเมื่อ ๓๐ ปีก่อน วันนี้กลายมาเป็นเพื่อนกัน อยู่พรรคการเมืองเดียวกัน ขึ้นเวทีเดียวกัน เล่นกอล์ฟด้วยกัน ร้องเพลงคาราโอเกะด้วยกัน ความเป็นศัตรูเมื่อ ๓๐ ปีก่อนหายไปแล้ว กลายมาเป็นเพื่อนกัน แต่อีกหลายคนไม่มีสิทธิ์มากอดคอกันเพราะเขาได้ตายไปแล้วเนื่องจากการเข่นฆ่าประหัตประหารกัน

วันนี้เยาวชนคนรุ่นใหม่ได้ผ่านเหตุการณ์นองเลือดครั้งล่าสุด ซึ่งได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ของคนรุ่นคุณไปแล้ว ขอให้ซึมซับรับบทเรียนจากประวัติศาสตร์ตอนนี้และช่วยกันป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ทำนองนี้อีกเมื่อถึงคราวที่ลูกของคุณเติบโตขึ้น อย่าได้ล้มเหลวหรือผิดพลาดเหมือนรุ่นอาตมาที่ไม่สามารถหยุดยั้งการนองเลือดที่ผ่านมาได้ ที่จริงพวกเราตระหนักถึงปัญหานี้ แต่ไม่มีกำลังและความสามารถพอที่จะป้องกันมิให้เกิดการนองเลือดได้

ขอให้เยาวชนคนรุ่นใหม่ตระหนักถึงภารกิจดังกล่าว อย่างน้อยก็ในฐานะที่เคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้ว อาตมาหวังว่าพวกคุณจะมีกำลังมากพอที่จะป้องกันไม่ให้เกิดเหตุร้ายอย่างนี้เกิดขึ้นอีกในรุ่นลูกของคุณ รุ่นหลานของคุณ อาตมาขอฝากเอาไว้ อันนี้คือความฝันของอาตมา

อยากให้เราทุกคนมีความฝันแม้ว่าจะอยู่กลางไฟแห่งความทุกข์ระทมและความยากลำบาก อย่าท้อแท้ท้อถอย ไฟนั้นมีอำนาจในการทำลายก็ได้ เป็นพลังในการสร้างสรรค์ก็ได้ จะว่าไปแล้วฝันต้องมีไฟนะ ถ้าฝันไม่มีไฟก็จะเป็นฝันลอยๆ แต่ถ้าฝันมีไฟก็จะทำให้เกิดแรงบันดาลใจที่จะทำให้ความฝันเป็นจริง เพราะฉะนั้นนี้รายการวันนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องของฝันกลางไฟ แต่เป็นฝันอย่างมีไฟ เพื่อช่วยกันดับไฟในบ้านเมือง เพื่อสร้างสันติสุขให้เกิดขึ้นกับบ้านเมืองของเราในอนาคต

โครงการ “ออกแบบสังคม” โดย fOnt.com ชักชวนนักออกแบบมาช่วยกันสร้างสรรค์สังคม เริ่มต้นกันที่ ลดความเกลียดชัง-พยายามทำความเข้าใจกัน อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมที่เว็บไซต์ http://www.f0nt.com

กิจกรรม หัวใจ – ใต้ – พระจันทร์

ตอน ดนตรี ความงาม จินตนาการและไฟฝัน

๑๐ กรกฎาคม ๒๕๕๓ แรม ๑๔ ค่ำ เดือนแปด ปีขาล

กำหนดการกิจกรรม

๑๕.๐๐ น.      ลงทะเบียน กิจกรรมและจัดการสัมภาระเข้าที่พัก

๑๕.๓๐ น.     เดิน เล่น ชิม เพลิน กับลานตลาดนัดจำลองวิถีชีวิตชุมชนบังปืน – คลองกก

พบกับ อาหารพื้นถิ่น รสชาติดั่งเดิม ผลไม้จากสวน

และของทำมือจากกระบวนการผลิตที่สะอาด

๑๘.๐๐ น.     เปิดตัวหนังสือ “ปีแห่งความโดดเดี่ยว”  โดยนักเดินทางหนุ่มไฟแรง คุณเบียร์  ธีรธัธร์

๑๘.๓๐ น     .ฟังบทเพลงใต้พระจันทร์ กลางศาลา ลานลำพู โดย “เป้ สีน้ำ”

ราคาบัตร ๘๐๐, ๑๐๐๐, ๑๘๐๐ (ราคาที่แตกต่างเพราะมีแบบบ้านพักและนอนเต็นท์)

รายละเอียดดังนี้

๘๐๐   บาท ฟังดนตรีพร้อมคูปองอาหารในตลาดนัดวิถีชุมชน

๑,๐๐๐ บาท ฟังดนตรีพร้อมคูปองอาหารในตลาดนัดวิถีชุมชนและพักแรมค้างคืน

(ห้องพักรวมหรือกางเต็นท์ใต้แสงดาว)

๑,๘๐๐ บาท ฟังดนตรีพร้อมคูปองอาหารในตลาดนัดวิถีชุมชน ,หนังสือปีแห่งความโดดเดี่ยว และห้องพักส่วนตัว

(ห้องพักแบบสองคนและสี่คนห้องน้ำในตัว ไม่มีเครื่องปรับอากาศแต่รับรองความเย็นสบาย)

ด่วนรับจำนวนจำกัด !

สนใจสอบถามรายละเอียด ติดต่อ  เต่า ๐๘๐ ๕๖๙๑๔๖๓  เปิ้ล ๐๘๕  ๐๗๕๗๙๐๖

e-mail : jarbintoy@hotmail.com

โอนเงินจองบัตรได้ที่  ชื่อบัญชีนางสาวลัดดา  วิไลศรี

ธนาคารกรุงศรีอยุธยา  สาขาย่อยเดอะมอลล์บางกะปิ  เลขที่ ๔๔๙-๑-๒๓๕๓๑-๒

กรุณาแจ้งและส่งหลักฐานการโอนเงินได้ที่ เปิ้ล ๐๘๕  ๐๗๕๗๙๐๖ e-mail : e_baple@hotmail.com

รายได้ส่วนหนึ่งร่วมก่อตั้ง “มูลนิธิหัวใจเดียวกัน” เพื่อกิจกรรมในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้

(1)

พระสุพจน์ สุวโจ

อีกไม่กี่วันที่สวนป่าเมตตาธรรม จ.เชียงใหม่ จะมีการจัดงานกึ่งทศวรรษแห่งการจากไปของพระสุพจน์ สุวโจ ถ้ายังจำกันได้เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2548 พระสุพจน์ สุวโจ พระสงฆ์ในกลุ่มพุทธทาสศึกษาและเครือข่ายเสขิยธรรม พระนักอนุรักษ์ที่มีความเชี่ยวชาญในการเผยแผ่ธรรมะด้วยสื่อสมัยใหม่บนเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ได้ถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมในสถานปฏิบัติธรรมแห่งนี้ อย่างไรก็ตามผ่านมากว่า 5 ปี มีการโอนคดีจากสภ.ฝาง มาให้กรมสอบสวนคดีพิเศษ กระทรวงยุติธรรม รับผิดชอบแทน แต่คดีก็ไม่มีความคืบหน้า ไม่สามารถระบุตัวบุคคล หรือกลุ่มบุคคลผู้ต้องสงสัย ไม่สามารถยืนยันอย่างแน่ชัด ว่าคดีนี้มูลเหตุมาจากเรื่องใด และมีใครเป็นผู้เกี่ยวข้องหรือบงการ พอๆกับคดีทนายสมชาย นีละไพจิตร ผ่านไปกว่า 6 ปี ก็ไร้วี่แวว
(2)
มีข่าวเล็ดรอดมาว่า กลางเดือนมิถุนายน 2553 รัฐบาลไทยมีแผนการเตรียมลงนามรับซื้อไฟฟ้าจากโครงการ “เขื่อนไซยะบุรี” ซึ่งเป็นเขื่อนกั้นแม่น้ำโขงใน สปป.ลาว เป็นหนึ่งใน 11 โครงการเขื่อนผลิตไฟฟ้าบนแม่น้ำโขงสายหลักที่กำลังถูกจับตาจากองค์กรอนุรักษ์ธรรมชาติ เพื่อซื้อไฟฟ้า 1,220 เมกะวัตต์ มีสัญญาผูกพัน 29 ปี โดย ครม.ได้อนุมัติร่างสัญญาซื้อขายไฟฟ้าไปเมื่อวันที่ 23 มี.ค. 2553 ที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่เครือข่ายภาคประชาสังคมเพื่อแม่น้ำโขงระบุชัดว่า การดำเนินการไม่โปร่งใส สร้างผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอย่างรุนแรง ทำให้พื้นที่ริมตลิ่งเหนือสันเขื่อนจะถูกน้ำท่วมเป็นระยะทางกว่า 90 กิโลเมตร แหล่งขยายพันธุ์และแหล่งอาศัยของปลาและสัตว์น้ำในแม่น้ำโขงจะถูกทำลายโดยสิ้นเชิง แต่รัฐบาลไทยก็ยังไม่มีการเปิดเผยผลการศึกษาที่เกี่ยวข้องและจัดกระบวนการรับฟังความเห็นจากภาคประชาชน นี้ยังไม่นับว่าเมื่อวันที่ 26 เมษายน 2553 รัฐบาลไทยโดยอีแก็ตอินเตอร์เนชั่นแนล (EGAT) ซึ่งเป็นบริษัทลูกของการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) ได้ลงนามบันทึกความตกลงกับรัฐบาลพม่า เพื่อสร้างเขื่อนฮัตจี ในประเทศพม่าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

(3)

8 มิถุนายน 2553 ณ ที่ประชุมประจำปีขององค์การแรงงานระหว่างประเทศ (ILO) ที่กรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ มีการอภิปรายถึงกรณีที่รัฐบาลไทยไม่ปฏิบัติตามพันธกรณีที่มีอยู่ตามอนุสัญญาฉบับที่ 19 ว่าด้วยการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมเรื่องเงินทดแทนกรณีอุบัติเหตุของแรงงานข้ามชาติ ทั้งๆที่ประเทศไทยได้ให้สัตยาบันต่ออนุสัญญาฉบับนี้ไว้ตั้งแต่ปี 2511 แต่กลับปฏิเสธไม่ให้แรงงานข้ามชาติจากประเทศพม่า ซึ่งบาดเจ็บและเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเนื่องจากการทำงานในประเทศไทยได้รับเงินทดแทนจากกองทุนเงินทดแทน (กรณีนางหนุ่ม ไหมแสง) แม้คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติจะสรุปความเห็นแล้วว่า การปฏิเสธดังกล่าวเป็นการเลือกปฏิบัติและละเมิดต่อมาตรฐานสิทธิมนุษยชนก็ตาม
พอๆกับกรณีที่จนบัดนี้กระทรวงแรงงานก็ยังไม่มีวี่แววจะประกาศกฎกระทรวงคุ้มครองคนทำงานบ้าน (แม่บ้าน) ปล่อยให้แรงงานบ้าน ซึ่งเป็นผู้ใช้แรงงานที่แบ่งเบาภาระชนชั้นกลางไทย ต้องถูกละเมิดสิทธิ ไม่ได้รับการคุ้มครอง เกิดความบาดเจ็บจากการทำงาน เข้าไม่ถึงหลักประกันทางสังคม อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หรือกรณีของแรงงานประมงที่มีกฎกระทรวงฉบับที่ 10 ออกตามความในพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 คุ้มครองเฉพาะ แต่ก็พบว่าขัดกับสภาพการจ้างงานตามความเป็นจริง เนื่องจากกฎกระทรวงฉบับนี้ระบุไว้ว่า จะไม่บังคับใช้กับเรือประมงที่ออกเรือนอกประเทศไทยเกินกว่า 1 ปี แต่โดยทั่วไปแล้วเรือประมงส่วนใหญ่ต้องออกไปหาปลานอกราชอาณาจักรไทยเกินกว่า 1 ปีอยู่แล้ว

(4)

เมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม 2553 คณะรัฐมนตรีมีมติให้ความเห็นชอบผ่าน“ร่างพระราชบัญญัติการชุมนุมสาธารณะ พ.ศ. ….” โดยสาระสำคัญกำหนดให้การชุมนุมสาธารณะต้องได้รับการอนุญาตจากทางราชการล่วงหน้าก่อน 72 ชั่วโมง ที่จะจัดการชุมนุม และต้องไม่กีดขวางทางเข้า-ออกสถานที่ที่ประทับของพระมหากษัตริย์ พระราชินีและพระรัชทายาท และสถานที่พำนักของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ รัฐสภา ทำเนียบรัฐบาล ศาล และหน่วยงานของรัฐ ท่าอากาศยาน ท่าเรือ สถานีรถไฟหรือสถานี ขนส่งสาธารณะ โรงพยาบาล สถานศึกษา และศาสนสถาน ตลอดจนสถานทูตหรือสถานกงสุลของรัฐต่างประเทศ ทำให้เครือข่ายกลุ่มอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมบ้านกรูด ชี้ชัดว่าจุดประสงค์อันแท้จริงที่ออกกฎหมายฉบับนี้น่าจะเป็นการจำกัดสิทธิเสรีภาพของผู้ชุมนุมมากกว่าที่จะอำนวยประโยชน์ให้กับกลุ่มผู้ชุมนุม เพราะไม่เหมาะสมที่จะนำมาใช้กับกลุ่มชุมนุมที่รวมตัวกันเพื่อเรียกร้องเรื่องปากท้องของประชาชน โดยเฉพาะการชุมนุมในระดับท้องถิ่น นอกจากนั้นกป.อพช. ภาคอีสาน และองค์กรเครือข่าย ย้ำเพิ่มเติมว่าขัดต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา 63 และเป็นการละเมิดสิทธิประชาชนที่ได้รับผลกระทบจากนโยบายการพัฒนาของรัฐ

(5)

ปลายเดือนมีนาคม 2553 ผู้อพยพชาวกะเหรี่ยงราว 600 คน ที่อพยพเข้ามาในประเทศไทยเมื่อเดือนมิถุนายน 2552 หลังจากที่เกิดการปะทะกันระหว่างทหารกะเหรี่ยงและกองกำลังร่วมของกองทัพพม่ากับกะเหรี่ยงพุทธ (DKBA) ได้ถูกกองทัพไทยส่งกลับไปยังประเทศพม่า ทั้งๆที่สถานการณ์ในประเทศพม่ายังอยู่ในความไม่มั่นคงเป็นอย่างยิ่ง เพราะเป็นพื้นที่ที่มีความเสี่ยงว่าอาจจะมีกับระเบิดฝังอยู่ มีการบังคับใช้แรงงานหรืออาจจะมีการบังคับชาวบ้านให้ไปเป็นทหาร ศูนย์ข่าวสารกะเหรี่ยง The Karen Information Center (KIC) เปิดเผยว่า ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นกลับไปยังพม่าโดยสมัครใจ แต่เกิดขึ้นหลังจากโดยกดดันจากผู้มีอำนาจในประเทศไทยหลายต่อหลายครั้ง นาง ปอ เก บรรณาธิการของ KIC เล่าว่า “คนเหล่านั้นต้องหมดความหวังเมื่อเจ้าหน้าที่ไทยบอกกับพวกเขาหลายครั้งว่า ให้กลับไปยังประเทศพม่า พวกเขาจึงตัดสินใจว่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเขา พวกเขาก็จะกลับบ้าน”

(6)

แม้ว่าสภาผู้แทนราษฎรจะรับร่างพระราชบัญญัติสัญชาติ (ฉบับที่) พ.ศ…. ซึ่งมีสาระสำคัญว่าด้วยการคืนสัญชาติไทยให้คนไทยพลัดถิ่น ที่เสนอโดยนายไกรศักดิ์ ชุณหะวัณ พรรคประชาธิปัตย์ มาตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2552 จนมีการบรรจุเป็นวาระการพิจารณาของสภาผู้แทนราษฎรตั้งแต่วันที่ 28 ตุลาคม 2552 แล้วก็ตาม แต่ผ่านมาจนบัดนี้ร่างกฎหมายฉบับดังกล่าวก็ยังมิได้ถูกพิจารณา ทั้งๆที่จะว่าไปแล้วคนไทยพลัดถิ่น ซึ่งมีการประมาณการณ์ว่าสูงถึง 20,000 คน เป็นคนไทยที่ถูกละเมิดสิทธิมายาวนาน เป็นกลุ่มคนไทยที่เสียสัญชาติ ทำให้ถูกกดขี่รีดไถ เดินทางไปทำงานนอกพื้นที่ไม่ได้ เด็กที่เกิดในประเทศไทยไม่ได้แจ้งเกิด ด้อยโอกาสทางการศึกษา ฯลฯ และมีแนวโน้มว่าจะมีปัญหาเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ คนกลุ่มนี้หลายคนถูกผลักดันให้ขึ้นทะเบียนเป็นแรงงานข้ามชาติโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทำให้เด็กที่เกิดในไทยกลายเป็นแรงงานข้ามชาติเช่นเดียวกันนี้ยังไม่นับกรณีกลุ่มลาวอพยพในพื้นที่จังหวัดอุบลราชธานี กาญจนบุรี กลุ่มมุสลิมมะริด จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ หรือกลุ่มคนไทยไร้สัญชาติที่ตกหล่นจากการสำรวจในพื้นที่ภาคเหนือ คนเหล่านี้อาศัยอยู่ในประเทศไทยมายาวนาน ที่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีการรับรองสิทธิรักษาพยาบาล การอนุญาตให้เดินทางออกนอกพื้นที่ ตลอดจนการเร่งรัดกระบวนการให้สัญชาติตามกฎหมาย หรือกรณีชาวเลอันดามัน ชาวมอแกน ที่ถูกทางหน่วยราชการในพื้นที่นำที่ดินของชุมชนมาจัดสร้างสถานที่ราชการ โดยปราศจากการคำนึงถึงความเกี่ยวโยงของที่ดินในฐานะของการเป็นพื้นที่ทางวัฒนธรรมของชุมชน ที่ต้องครอบคลุมทั้งที่อยู่อาศัย พื้นที่ทำกิน พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อประกอบพิธีกรรมและสุสาน

(7)

ทุกๆ ครั้งที่ประเทศเข้าสู่วิกฤติเศรษฐกิจหรือถูกทำให้เข้าใจว่ากำลังเกิดวิกฤติเศรษฐกิจ สิ่งที่เกิดขึ้นในโรงงานเสมอมา คือ การปลดแรงงานในระบบอย่างต่อเนื่อง โรงงานลดขนาดลง สภาพการจ้างงานจะถูกเปลี่ยนแปลง มีการจ้างแรงงานในรูปแบบใหม่เข้ามาแทนที่ คือ การจ้างแรงงานชั่วคราว จ้างแบบต่อสัญญาเป็นระยะๆ หรือจ้างแบบเหมาค่าแรง ไม่มีการบรรจุเป็นแรงงานประจำ ซึ่งแรงงานนอกระบบแบบนี้ คือ แรงงานที่ไร้หลักประกันทางสังคมอย่างสิ้นเชิง ไร้กฎหมายคุ้มครอง ทั้งๆที่ก็ทำงานแบบเดียวกันกับตอนอยู่ในโรงงาน ทำให้นายทุนหรือผู้ประกอบการได้กำไรจากการขูดรีดแรงงานมากยิ่งขึ้น เป็นโอกาสของนายทุนที่มีโอกาสจะฟื้นตัวทางเศรษฐกิจ แต่คุณภาพชีวิตผู้ใช้แรงงานกลับเลวร้ายลงกว่าเดิม นี้ยังมิได้กล่าวถึงแรงงานในภาคเกษตร (กลุ่มรายย่อย , พันธสัญญา) ซึ่งอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์ของระบบทุนและกลไกตลาด หรือกรณีแรงงานในกิจการอิเลคทรอนิคส์และยานยนต์ ที่ได้รับเงินเดือนจริง 1 หมื่นบาทต่อเดือน แต่เงินเดือนที่มาจากงานโอทีจะมีสัดส่วนที่สูงมาก ทำให้เงินเดือนรวมสูงถึง 2-3 หมื่นบาท ผ่านชั่วโมงการทำงานที่ยาวนาน ไม่มีความปลอดภัย สภาพร่างกายอ่อนล้า ทำงานเป็นเครื่องจักร อยู่กับสายพาน ล้มเหลวด้านคุณภาพชีวิตอย่างสิ้นเชิง จนมีการกล่าวกันว่าชั่วโมงการทำงานของแรงงานในประเทศไทยสูงมากที่สุดในเอเชียหรือในโลกเลยทีเดียว อย่างน้อยสูงกว่าประเทศจีน เวียดนาม กัมพูชา ซึ่งมีกฎหมายกำหนดชัดว่า การทำโอทีให้โรงงานต้องขออนุญาตจากรัฐก่อน หรือในกลุ่มแรงงานไทยที่ไปทำงานต่างประเทศ ที่พอหมดสัญญาการจ้างงานเมื่อต้องกลับมาที่ประเทศไทยแล้วก็ไร้หลักประกันทางสังคม จึงต้องทนทำงานในต่างแดนต่อไป

จากสถานการณ์ความไม่เป็นธรรมทางสังคมที่ยังดำรงอยู่ อย่างน้อย 7 ข้อ ที่หยิบยกมากล่าวถึง ถือเป็นภาพสะท้อนสำคัญถึงความเหลื่อมล้ำของประชากรกลุ่มต่างๆในประเทศไทยเป็นอย่างดี ที่รัฐบาลไม่ว่าชุดใดๆ ยังมีความลักลั่นในการจัดการ ไม่เข้าใจคำว่า “ยุติธรรม” “ถูกเลือกปฏิบัติ” “เคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์” หรือแม้กระทั่งมองไม่เห็นความหลากหลายของคำว่า “ประชาชน” ที่มิสามารถ “เหมารวม” ได้ โดยเฉพาะในกลุ่มชายขอบ ด้อยอำนาจ อยู่ระหว่างพื้นที่ชายแดน และถูกนิยามว่า “ไม่ใช่ไทย” (นี้ยังมิได้พูดถึงประชาชนที่ตัวดำ ยากจน ไร้การศึกษา กินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เล่นหวย ติดยาบ้า มีเพศสัมพันธ์นอกสมรส ท้องก่อนแต่ง นิยมความรุนแรง ชอบด่ารัฐบาล อย่างนี้เรียกว่าประชาชนไหม ?) แน่นอนผู้เขียนนึกไม่ออกจริงๆว่า พวกเขาและเธอจะมีส่วนร่วมได้อย่างไร (ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแค่เพียง How to อย่างที่รัฐบาลกล่าว) แค่กรอบคิดหรือนิยามว่า “ใครคือประชาชนบ้าง” ก็เป็นเรื่องที่ต้องถกเถียงกันมโหฬารแล้ว ฉะนั้นการที่นายกรัฐมนตรีอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ ได้แถลงผ่านโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทย ในการเดินหน้าปฏิรูปประเทศไทย ตามแผนปรองดองแห่งชาติ เมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2553 ตอนหนึ่งว่า ”….บุคคลที่มายืนอยู่ตรงนี้ เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของสังคมที่มีความพร้อม และได้เริ่มเดินหน้าไปแล้ว แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อไป ไม่ว่าจะเป็นใคร อยู่ที่ไหน มีความคิดความอ่านทางการเมืองอย่างไร ขอยืนยันว่าวันนี้เราพร้อมแล้วให้ทุกคนมีส่วนร่วมกับกระบวนการนี้….” จึงเป็นประโยชน์เก๋ๆ ที่ฟังแล้วดูดี แต่แท้จริงกลับซ่อนปัญหาความเหลื่อมล้ำเดิมๆ ไว้ใต้พรมเหมือนที่เคยเป็นมา

การปฏิรูปประเทศไทยไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ลวกน้ำร้อนแล้วกินได้ทันที ไม่ใช่ผลไม้สุกอยู่บนต้นที่จะกินเมื่อไหร่ก็ไปสอยลงมาเมื่อนั้น แต่คือการเริ่มต้นจากการเคารพในศักยภาพของมนุษย์ที่ทุกคนมีเท่ากันมาตั้งแต่เกิดก่อน เคารพและมีพื้นที่ให้กับเสียงหนึ่งเสียงของคนทุกคนที่มีตัวตน สามารถส่งเสียงได้โดยปราศจากความกลัว เมื่อนั้นจึงจะนำไปสู่การสร้างกระบวนการเรียนรู้ สร้างกติการ่วมกันของคนในสังคมที่เป็นธรรมต่อไป

ฝันกลางไฟ
คนรุ่นใหม่……….มองไปข้างหน้า?
 
ท่ามกลางเปลวไฟของความขัดแย้งที่ลุกลามอยู่ในตอนนี้  เยาวชนคนรุ่นใหม่กลายเป็นธงแห่งความหวังของสังคม
เราจะอยู่ร่วมกันอย่างไร ?สังคมแบบไหนที่เราต้องการ? เป็นคำถามที่เยาวชนคนรุ่นใหม่ต้องร่วมกันตอบ…………  

วันที่15 มิถุนายน 2553 เวลา 13.00-16.00 น.
ณ . หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร ชั้น 5  สี่แยกปทุมวัน หัวมุมถนนพระราม 1
และถนนพญาไท  ตรงข้ามห้างมาบุญครองและสยามดิสคัฟเวอรี่
 
กำหนดการ
เวลา 13.00 น.              พีธีกรกล่าวเปิดงาน….
เวลา 13.15 น.              ละครเวที ”ฝันกลางไฟ” โดยกลุ่มละครมะขามป้อม
                                   เรื่องราวความขัดแย้งบนความแตกต่างนำไปสู่การทบทวนและตั้งคำถาม
                                   กับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในสามจังหวัดชายแดนใต้และสังคมไทยขณะนี้
 
เวลา 13.45น.               วงคุย “สื่อสารกับคนรุ่นใหม่… หัวใจของการเปลี่ยนแปลงสังคม”
          ชวนคุย     โดย    รศ.ดร.ปาริชาติ สถาปิตานนท์ รองคณบดีคณะ  
                            นิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
        ร่วมวงคุย            นิ้วกลม    นักเขียนและนักโฆษณาคนรุ่นใหม่
                            ประดิษฐ  ประสาททอง    กลุ่มละครมะขามป้อม
                            รศ.ดร. ฉันทนา   บรรพศิริโชติ หวันแก้ว  
                            นักวิชาการด้านสันติวิธี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย           
 
เวลา 14.15 น.           วีดีทัศน์ บทสัมภาษณ์เยาวชนกับอนาคตของสังคมที่อยากเห็น  
เวลา 14.20 น.              วงเสวนา ”คนรุ่นใหม่……..มองไปข้างหน้า”
                             ดำเนินรายการ โดย    ภิญโญ   ไตรสุริยะธรรมา
          ร่วมเสวนาโดย     1.น.ส.วัชรินทร์  สังขาระ อาสาสมัครสันติอาสาสักขีพยาน
                             2.นายวีฟาอี  มอลอ  เครือข่ายเยาวชนกับการสร้างสันติ   
                                วัฒนธรรมสามจังหวัดชายแดนใต้
                             3.นายทวิภัทร บุณฑริกสวัสดิ์ กรรมการสหพันธ์นิสิต
                               นักศึกษาแห่งประเทศไทย ปี 2550
                            4.นายศตวรรษ อินทรายุทธ ผู้ประสานงานนักเรียนนิสิต
                               นักศึกษา/กลุ่มสาธิตมัฆวาน
                            5.นายวรรณสิงห์  ประเสริฐกุล พิธีกร นักเขียน นักพัฒนาสังคม
 
เวลา 15.00 น.           เปิดเวทีแลกเปลี่ยน ซัก-ถาม
เวลา 15.45 น.           สะท้อนมุมมองจากการเสวนา โดย พระไพศาล วิสาโล
เวลา 16.00 น.           ปิดงาน
                     
ติดต่อ/สำรองที่นั่งได้ที่ คุณสุรารักษ์ ใจวุฒิ  086-6540496
คุณคณิตตา แสงอุไร 086-9065322/081-5569580

ออกอากาศวันพฤหัสบดีที่ 27 พฤษภาคม 53

สิ้นเสียงปืนของเช้าวันที่15พฤษภาคมในซอยรางน้ำ ผลที่เกิดขึ้นคือการสูญเสียน้องเฌอเด็กชายวัย17ปี กรณีนี้มีการวิพากวิจารณ์กันมากในเฟสบุ๊คถึงประเด็นใครเป็นผู้ลั่นกระสุน และวันที่19พฤษภาคมที่ผ่านมานักข่าวพลเมืองได้ไปพูดคุยกับพ่อของน้องเฌอถึง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พ่อของน้องเฌอได้เล่าให้ฟังว่าการเสียชีวิตครั้งนี้ คือการหาทางกลับบ้านหลังจากเรียนรู้ประชาธิปไตยเสร็จสิ้นลงแล้ว ติดตาม รายงานจากนักข่าวพลเมืองกรุงเทพมหานคร

เยาวชนต่างสีแต่มีใจรักสงบเหมือนกัน รวมตัวกันในนาม “เครือข่ายเยาวชนรวมการเฉพาะกิจ” เพื่อช่วยกันหาทางยุติความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น โดยได้ไปยื่นหนังสือกับพรรคประชาธิปัตย์และแกนนำนปช. เมื่อวันอังคารที่ 18 พ.ค. 53 โดยขอให้ทั้งสองฝ่ายหยุดยิงพร้อมกันและขอให้มีการเจรจาเพื่อสร้างบรรทัดฐาน ใหม่ของการเปลี่ยนแปลง โดยเยาวชนหวังว่าสังคมควรได้เรียนรู้ที่จะไม่เอาความรุนแรงมาเป็นเครื่องมือ หนึ่งในการสร้างการเปลี่ยนแปลง

สิ่งที่เยาวชนกลุ่มนี้พยายามจะบอก ผู้ใหญ่ก็คือ แม้พวกเขาจะไม่ได้มีความคิดเหมือนกัน และไปร่วมชุมนุมกันคนละสี แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขามานั่งพูดคุยกันได้ก็คือ การไม่ต้องการให้มีคนตาย และการไม่มีผลประโยชน์ใดๆ ทำให้มองประโยชน์ร่วมกันของสังคม ซึ่งเขาหวังว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจะเห็นใจและเห็นความพยายามของกลุ่มคนเล็กๆ ที่ไม่ต้องการการสูญเสีย

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตอนนี้ความรุนแรงต่างๆจะเกิดขึ้นแล้ว และการเจรจาดูจะถูกมองข้ามไป แต่ผู้ใหญ่และทุกคนต้องไม่ลืมที่จะถอดบทเรียนว่าการสูญเสียเหล่านี้เป็น หนทางที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นจริงๆหรือ พวกเขามีข้อสังเกตว่า ตั้งแต่อดีตการเปลี่ยนแปลงต่างๆมักพ่วงมากับความรุนแรง การตาย และการสูญเสียของคนทั้งชาติ จากนี้ไปถึงเวลาหรือยังที่เราต้องช่วยกันสร้างบรรทัดฐานใหม่ในการ เปลี่ยนแปลง เราจะเปลี่ยนอย่างไรโดยที่ไม่ต้องมีคนตาย เรามาช่วยกันหาวิธี แล้วสร้างบรรทัดฐานใหม่ได้ไหม เพื่อที่ว่าในอนาคตข้างหน้าเมื่อเราโตเป็นผู้ใหญ่เราจะได้ไม่ต้องมาเห็นอดีต ที่เจ็บปวดนี้เกิดขึ้นอีก

เลือด เป็นสิ่งหนึ่งที่วิทยาศาสตร์การแพทย์ยังสร้างทดแทนไม่ได้
พยาบาลที่รับบริจาคพูดขณะเจาะเข็มไปในท่อนแขน
เธอบอกว่า  ”อวัยวะอื่นยังพอมีทำทดแทนได้มั่ง”  ยกเว้นเลือด  ที่มนุษย์ยังไม่ถูกอนุญาตให้ล่วงรู้
มนุษย์รู้เพียงวิธีถ่ายเทเลือดจากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่ง  ผ่านหัวใจกันด้วย

คนตายหมดโอกาสที่จะทำเรื่องดีๆ…อะไรนะที่รัก  ฉันฟังไม่ถนัด …civil  war….
ฝ่ายซ้ายวางอาวุธไปแล้ว  เมื่อมนุษย์ผันแปร  แต่จิตวิญญาณไม่….
จิตวิญญาณยังหาจุดร่วมมิได้ในกาละ ในสภาวะนี้   แล้วมวล มนุษย์ ก็เบ่งบานแตกออก
ยอมรับเถิดว่า  สังคมที่สงบจะปฐิเสธความแตกต่างของกันและกันไม่ได้
สมานฉันท์จึงไม่ใช่แค่เคารพธงชาติ  หลายคนยินดีที่จะตายหากต้องอยู่อย่างไร้เกียรติคือวรรณะ
วรรณะที่แท้จริงคือ   ปัญญาและหน้าที่ …ท้ายที่สุดคือเสมอเหมือนกัน
ผู้เข้าถึงองค์แห่งปัญญาและหน้าที่  ย่อมสูงส่งแม้สภาวะ คนจรหมอนหมิ่น

ทหาร เสียงปืน ระเบิด  พวกเขาสู้รบกันบน  หน้ากระดานแห่งฝูงชน
ผู้คน  ฝูงชน  การเผา  ปรอยควัน  ถังแก็สถูกโยนเข้าใส่  ”โครงสร้าง”….เอ่อ  …ชนชั้น สูง กลาง ต่ำ
เมื่อวานยังเห็นใจ   วันนี้ใยชิงชัง   เช่นกระชากทารกจากอกแม่แล้วฝาดลงบนกำแพง
…มันเจ็บปวด  …มันสิ้นศรัทธา   ใช่ไหมถึงทำได้ขนาดนั้น
มีคนที่รัก ของกันและกัน อีกมากมายอยู่ที่นั้น

นักรัฐศาสตร์ไม่ค่อยเห็น ด้วยกับแนวคิดโรแมนติก
วิถีการต่อสู้เปลี่ยนไป  โลกแคบลง  ผู้คนมากขึ้น  ทั้งที่การใส่ร้ายป้ายสีอย่างรู้แก่ใจ
อดทนไว้ในฐานะมนุษย์  ผู้เพียงได้เกิดมาสัมผัสอากาศบริสุทธิ์อันวิเศษของโลก
อันผ่านอยู่ในสายเลือดที่ไหลวน  ในมวลมนุษย์

…แล้แม้ ใครหยามหยัน ว่าเพ้อฝัน…
ในคำตอบคือความเงียบ  ความเงียบคือผู้เป็นเจ้าแห่งความลี้ลับทั้งหมดทั้งสิ้น

นวลีย์
๒๐  พ.ค. ๕๓

ณ อาคารบัณฑิตวิทยาลัย ห้องประชุม ๒ ชั้น ๔

มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิตแยกสวนรื่น กรุงเทพฯ

รายละเอียดเพิ่มเติม http://www.lek-prapai.org/information.php?id=69